Ganun lang talaga siguro 'yun.

May mga oras na kakaiba. Di mo maintindihan. Basta mo na lang maiisip na kakaiba kapag napansin mong hindi naman dating ganoon. Kaya alam mong talagang kakaiba.

Kahapon, paglabas ko ng opisina, weirdo ang palagay ko sa sarili ko. Weirdo, ayon sa sarili kong depinisyon at hindi ayon sa pakahulugan ng wordweb "suggesting the operation of supernatural influences" dahil sa pagkakaalam ko, hindi na uso sa Makati ang mga engkanto, diwata o tiyanak.

Kagaya ng dati, kasabay ko si Paolo sa pag-uwi, mula sa Valero St. sa Paseo de Roxas hanggang MRT Ayala Station. Hindi ko napansing ayoko palang makipag-usap kaya hindi ko nawarningan ang kaututang-dila ko na "Ops, huwag mo akong kausapin. Ayoko ng kausap" kaya nagpatuloy ang litanya niya mula Valero hanggang MRT. Pero in a fair view, hindi naman ako naging bastos dahil nagmukha naman siyang may kausap kahit kung tutuusin ay wala ako sa pisikal kong katauhan. Yun nga lang, abnormal ang takbo ng usapan. Dahil hindi ako tumutugon sa mga sinasabi niya, kinokontra ko lang, hinahanapan ng mali, hindi tinatanggap. 

Kaya ayun, napansin niyang kakaiba ang kausap niya. At napansin ko rin pero hindi kong inamin na ganoon nga. Ang kakaiba, gayong alam niyang wala ako sa mood para makipag-usap, nagpatuloy pa rin siya sa pagkukuwento at pagtatanong. Kaya nung magkuwento ako, medyo nagtaka siya, at natuwa na rin marahil dahil may kasama pala siya. Yun pala'y kakaiba din siya.

Nang magkuwento ako tungkol sa buhay na di ko dapat ikuwento, sinupalpal niya ako. Daig pa na sinuntok ako sa sikmura, yung suntok na nakakadilim ng paningin. Pero tang-ina, di ako nakaganti. At marahil naisip niya na talo ako sa ginawa kong pananahimik.

Kakaiba rin kasi talaga 'tong Paolo na 'to.

Weird sa pinaka-weird. Sa unang sulyap, aakalain mong inosente ang pucha. Parang maamong pusa na nanghihikayat sa sinuman na hawakan ang makintab niyang balahibo at kapag nagkaroon ka na ng pagkakataon para gawin yun, tsaka siya manunuklaw, mangangagat, mangangalmot. At maiiwan kang nagtataka. Pagtatakhan mo kung pano'ng nakakasilo ang maamong katauhan.

Ganun lang talaga yun. May mga taong kagaya ni Paolo. At may mga taong kagaya ko. Nakakapagtaka man pero ganun lang talaga yata yun: may mga nilalang na nagkakasundo sa kabila ng kaibahan.

Libangan niya ang pagsipat sa mga puwet. Kung malalaman mo 'to't makikilala mo siya, 'pag tiningnan mo siya sa mukha, mababanaag mo sa kanyang balintataw ang sangkatutak na puwet, yung front-view, puwet na front-view kasi 'pag sinabi kong back-view iba na yun. Kaya siguro madaming tumitingin sa kanya dahil yun ang makikita sa kanya.

Sayang.

Hindi ko nakuha nang buo ang kuwentong nasagap ko mula sa tatlong nilalang na nakatayo at nakahawak sa estribo ng LRT.

Yung lalaking nakasuot ng maroon ng polo ang nagkukuwento. Hindi ko alam ang simula ng pinagkukuwentuhan nila. Basta pagsakay nila sa Gil Puyat station ay nasa kalagitnaan na sila ng pagkukuwento.

Ganito ang takbo ng usapan, este kuwento pala ng naka-maroon kasi siya lang naman talaga ang nagkukuwento at yung dalawa niyang kasama nakikinig lang. Minsan daw habang naghihintay sila ng dyip sa Sta. Cruz, may babaeng nasagasaan ng tren. Ayon sa naka-maroon, yung babaeng nasagasaan eh galing pa raw Bicol o taga-Bicol, kasasalta lang daw ng Maynila. May dala pa nga raw bayong eh. Pero hindi raw talaga nasagasaan yung ale. Sinadya niya raw magpasagasa sa rumaragasang tren kasi hindi siya binigyan ng pamasahe o kung anuman yung hinihingi niya.

Dedbul. Natural. Sino ba namang normal na tao ang mabubuhay kapag nasagasaan ng tren. Pagkalagpas ng tren, kinuha ng mga taong nakakita yung lasog-lasog na katawan ng ale. Nilagay sa bayong yung buto at mga laman niya.

At meron pang kasunod.  Pero hindi ko na maalala yung setting. Pero yung gist, ganun din. Tungkol rin sa nasagasaang babae.

Gusto ko pa sanang makinig kahit alam kong di ako makakain ng hapunan pero nasa Vito Cruz na ang tren at kailangan ko nang bumaba.

Pano kaya kung bigla na lang akong tatalon sa riles ng LRT. Pag-uusapan rin kaya ako?

Sigurado ako, oo. Pero nakakalungkot isipin na yung kuwento sa paglipas ng panahon ay magiging alamat na lamang. Gaano man kalaki yung kuwento.

Nang nirekomenda ko sa mga kaibigan ko ang Y Tu Mama Tambien ni Eduardo Cuaron noong pasko, nagkaroon ako ng nasty reputation sa kanila. Habang nasa kalagitnaan ang pelikula, hinusgahan nila akong bastos. Uminit ang ulo ko. Hindi po yung ulo sa baba bagama't likas na arousing yung lahat ng eksena sa Y Tu Mama.

"Ano ba naman 'yang pinapanood niyo. Puro na lang sex."

Tinitigan ko nang seryoso ang nagkomento ng ganun at binanatan ng: "Ba't di mo kaya tingnan ang pelikula sa ibang perspektiba. Hindi lang yan tungkol sa libog." Hindi ko na idinagdag ang mahalagang punto ng pelikula dahil gusto kong sila mismo ang maka-realize niyon. Pero sa aking panlulumo, hindi nila nakuha ang malalim na kahulugan ng pelikula.

"Favorite ko na siya kasi something new." Okay. Valid.

 At yung ibang nanood, wala lang. Siguro'y hindi nila na-appreciate o nahihiya silang aminin na maganda 'yong pelikula dahil ma-e-equate yung appreciation nila sa pagiging bastos o pervert.

First year college ako nang makita ko sa TV (Cinema One) ang trailer ng Y Tu Mama. Si Pia Guaño ang host, kasama niya yata si Ryan Agoncillo. Yung eksena, nasa biyahe ang tatlo, si Gael, Diego at Maribel. Hindi naman interesante ang komersyal kaya di ko pinansin. Hindi man lang rin kasi binanggit kung saan at kailan siya ipapalabas. Baka hindi ko lang nakuha dahil hindi nga ako interesado.

Fast forward. After 3 years. Masasabi kong medyo mulat na 'ko sa mga nangyayari sa bagay-bagay. Isa sa mga malaking nagawa ng UP sa 'kin. Naging regular attender na ko sa mga film showings sa mga art institutions na nagpapalabas ng libre at certified art films.

Kaya nang nakita ko sa e-mail na ipapalabas ang Y Tu Mama sa UP Film Center, di na 'ko nagdalawang-isip. It's now or never. Niyaya ko ang kaklase kong film buff din kagaya ko pero nag-alinlangan. Malayo kasi. Sasakay pa ng FX mula Faura hanggang Philcoa tapos dyip puntang Oble tapos lalakarin pa hanggang Cine Adarna. Nakakapagod daw. Ayos lang. Mag-isa na lang ako.

Habang nakapila, may naispatan akong kakilala. Si KG, isang manunulat. Magaling na manunulat. May mga kasama siya pero isinama niya ako sa grupo kaya nagmukha rin akong me kasama.

Sa dami ng tao sa Film Center, maswerteng nakaupo kami sa may unahan. Blockbuster siguro, naisip. Kinuwento sa kin ni KG habang pinapatugtog ang National Anthem na ipinalabas na ito last year at dun din.

Bagama't medyo marunong ako ng Español, binabasa ko pa rin ang subtitle at di naman naging distraction yun.

Maganda ang istorya.  Dalawang spoiled brats ang bida,  walang ibang alam at ginawa kundi ang maghithit ng drugs, mag-asaran at magbate.  Sa isang kasalan, nakilala nila ang asawa ng tito nilang writer. 

Nang hiniwalayan ng kanyang asawa si Lucia (o Maria, fuck, di ko na maalala basta Maribel screen name niya) nagdesisyon siya na sumama sa dalawang binata sa excursion sa Heaven's Mouth, isang imaginative beach.  Tuwang-tuwa ang dalawa kahit hindi nila alam kung paano pumunta sa nasabing beach.

Nakakaengganyong panoorin ang biyahe ng tatlo habang isa-isang nababalatan ang mga lihim at unti-unting nahuhubdan ang pagkatao ng bawat isa.  Mga nakaaaliw at nakakalibog na kumbersasyon. Mga stop-overs at sex scenes. Mga rebelasyon at galit.

Sa kanilang biyahe, hind pinagtatapunan ng pansin ng tatlong bida ang mga nangyayari sa labas. Sa loob ng tumatakbong kotse, ang mga kaganapan sa labas ay hindi nakakaayang panginorin at lalong hindi importante sa tatlo.  Ito'y nangangahulugan lamang ng pagiging apatetiko ng tatlo.

At sa bahagi naman ng manonood, ang mga kaganapan sa labas ay mga pangyayari na kung hindi man nakakasagabal sa mga nangyayari sa loob ay wala ring kinalaman sa pag-unlad ng banghay.  Subalit kung hindi isinama ang mga iyon, ang buong pelikula ay mawawalan ng saysay.

Hinahangaan ko si Cuaron sa napakagandang obra. At hinahangaan ko rin ang mga taong nagustuhan ang pelikula.

Nakakaasar. Gusto ko silang murahin. Nakakaburat. Para silang tatay ko na matapos akong gawin at iluwal sa mundo ay basta na lamang iiwan sa kung kanino. Hindi man lang nagpaabiso ng, "Oy anak, aalis na 'ko. Iiwan na kita." Mauunawaan ko pa sana 'pag ganun. Yun nga lang, kahit pasabi ay wala. Basta na lang umalis at kinalimutan na mayroon siyang anak. Ni hindi nga nangamusta. "Kumusta na ang anak ko?" Kahit ano wala. Para bang, "Bahala ka na sa buhay mo ha, me buhay rin kasi ako ng dapat asikasuhin."

Ganyan din sila.

Sa simula'y binalatuhan ako ng mga kumikinang na pangako. Nasilaw ako, sa pinakaunang pagkakataon. Marahil, ito na ang mundo para sa kin, naisip ko. Sa unang dalawang semestre, hindi ko pa ramdam ang tamis ng kanyang pag-aanyaya pero pagkalipas ng ilan pang mga buwan, naramdaman kong gusto ko nang humimlay sa kanyang kandungan. Sapagkat naakit ako sa mahiwaga niyang idelohiya, sa makasining niyang presentasyon sa pagdalumat sa mga bagay-bagay.

Naakit ako sa kanyang mga obra. Bulul ng Ifugao. Gongs. Tula. Pelikula. Painting. Dula. Sayaw. Pagtatanghal. At iba pang katulad na obra. Nakilala ko si Joya, si Arturo Luz, si Gabriel Marquez, si Tinio, si Steinback, at marami pang iba. Nakadaupang palad ko si Abueva, si Fernando Josef... at marami pang iba.

At sa bawat engkwentro ko sa kanila, higit na lumago ang hangaring balang araw ay magiging katulad nila ako. Sa anumang paraan, kaisa nila ako.

Hindi ko inaasahan na i-e-etsa-puwera nila ako. Gusto kong mapabilang sa kanila. Hindi nila ako binigyan ng pagkakataon. Nabalian ako ng pakpak pero hindi iyon naging hadlang sa patuloy kong paglipad.

Sa Makati ako dumapo. Nagsisimulang mamugad.  Nangingilag at nagsisimulang maghanap ng kadugo. Mayroon naman akong nakita pero magkaiba pa rin ang hilig ng bituka namin. Hindi ko siya masakyan. Hindi niya rin ako maunawaan.

Nakakatawang-nakakainis isipin na gayong mayroon akong sama ng loob sa kanya, di ko siya kayang itakwil. Marahil sa aming pagsasandugo, napadami ang likidong nakapasok sa aking ugat mula sa kanya.  

Ah... habambuhay na siguro akong magiging ganito. At habambuhay ko siyang hindi tatalikuran, anuman ang mangyari.

Parang alibughang anak.

para sa Sining

Heto na naman ako. Magtatanong na naman.

1. Bakit me mga taong kagaya niya? Hunyango. Nagbabalat-kayo. Ang nakakaasar. Halos araw-araw ko siyang nakikita. At araw-araw ko siyang nakakasalamuha. Ang higit na nakakaasar, di ako makagawa ng hakbang upang supilin ang kanyang pagbabalat-kayo.

***

Naalala ko ang "Amores Perros" ni Alejandro Gonzales Innaritu. Tang-ina. Astig. Nang mapanood ko 'yon sa Instituto Cervantes, talagang napamura ako dahil sa ganda. Minura ko si Almodovar sa paggawa ng ganung klaseng pelikula. At nasabi ko sa aking sarili: "'Tang-ina mo Almodovar, makakagawa rin ako ng ganyang klaseng pelikula."

Siguro kung narinig ni Almodovar yung pagmumura ko, lalaki ang kanyang ulo at maaawa siya sa 'kin. Marahil, ganito ang sasabihin niya: "Kung makakagawa ka man ng ganoong pelikula, wala ring kuwenta dahil lalabas na ginaya mo lang din sa 'kin."

At mapapahawak ako sa baba, higit na hahanga sa kanya. 

Kelan kaya ako makakagawa ng dula na maitatanghal sa entablado ng Tanghalang Pilipino o ng Gantimpala? Yung dula na may katulad na sensibilidad sa mga pagtatanghal na napanood ko sa CCP. Kagaya nu'ng R'meo Luvs Dewlhiet ng PHSA, Agnoia ng PETA (play adaptation ni Liza Magtoto mula sa short story ni Eli Guieb), Laro ng Gantimpala's Theater Now (mula naman sa adaptasyon ni Floy Quintos at Miguel Castro sa La Ronde), Yun Na Nga, Kung Yun Na Nga na idinirehe ni Chris Millado, Mass (Filipino adaptation ni Rody Vera mula sa nobelang Mass ni F. Sionil Jose), May Katwiran ang Katwiran at May Buhay sa Tambakan ng PHSA na isinulat ni Rolando Tinio, Ateng ni Vincent de Jesus, Sister-Out-Law ni Andrea Bernardo, Si Gee-Gee at Waterina ni Dennis Teodisio.

Madami na akong mga pagtatangkang ginawa upang makasulat ng isang maganda dula. Sa konting tiyaga, eh nakasulat na rin ng ilan kaya lang karamihan sa mga iyon ay hindi ko nagawang tuldukan. Nakapanghihinayan pero baka hindi ko na matutuldukan pa. Inuunahan kasi ako ng pagiging rasyonal. Kadalasan, kapag nasa kalagitnaan na ako at may nakitang flaw eh titigilan ko na. O kahit pa pinagbubuntis ko pa lamang ang naiisip kong konsepto ay kinakatay ko na kaya walang naipapanganak.

Iniisip ko lagi, magugustuhan kaya ito ng manonood? O ng mga magsisiganap mismo kapag binasa nila? Ano kaya ang lamang nito sa iba? Baka may nakagawa na ng temang naisip ko. Ano naman kaya ang kontribusyon nito sa lipunan.

Ops, hilaw. Teka, kulang yata sa karakterisasyon at motibasyon. Naku, predictable. Shit, gasgas na linya. Cliche. Mushy! Prosaic! Putang-ina. Itatapon ko na lang ang lapis, lalamukusin ang papel at titingin sa labas. Maghahanap ng ideya pero blangko ang naaabot ng tanaw. Katulad ng hangin. Pero may pulso. Alam mong nandiyan, di mo lang makita. 

Pagdaka'y balik ulit sa pagsusulat. Muling mangangarap. Muling mabubuhay ang pasyon. Muling lalabanan ang takot.

Manunulat ako. Yan ang gusto kong maging label. Magiging daluyan ako ng mga ideyang makakapagpabago sa lipunan. Kakalabanin ko ang mga tiwaling opisyal, ibubuko ang mga baluktot na katwiran at pananaw.

Kaya ko kaya?

Galing. Saludo ako.

Nung sabado, mag-isa akong nanood ng "Decalogue" sa Megamall. Nag-alinlangan pa nga ko kasi 12:00 yung start eh 1:00 na 'ko dumating tsaka interesanteng panoorin ang shooting competition sa baba. Matapos ang mahigit labinlimang mintuong paghahanap sa di-makita-kitang McDo ay dumiretso na agad ako sa Cinema 12. Natuwa ako nang malaman kung yung 80 bucks eh para na yun sa buong palabas.

Imagine, walong films papanoorin mo. Malabo ba? Ganito yun. Yung Decalogue kasi ay binubuo ng sampung films na ibinase ng direktor sa Ten Commandments. Bawat isang film ay patungkol dun sa isa sa sampung utos. Ang tema ng bawat isa ay tumutugma dun sa utos na tinatalakay niya.

Hindi ko nga lang naabutan yung first film. Yung una sa sampung utos, di ko naabutan. Yung ikalawa lang ang naumpisahan ko, nasa kalagitnaan pa. Isang babae ang nababahala para sa kalagayan ng kanyang asawa. Hindi malinaw kung ano ang sakit ng lalaki pero ayon sa doktor na gumagamot dito, hindi sigurado ang kanyang paggaling o kung gagaling pa nga. Dahil sa mga posters sa kuwarto ng lalaking maysakit, maaaring sabihin na mountain climber ito dati, marahil naaksidente. Matanda na yung doktor na gumagamot at mag-isang naninirahan sa apartment na tinutuluyan din ng babae.

Isang araw ay pinuntahan ng babae, si Mrs. Geller ang doktor dahil gusto niyang malaman ang tunay na kalagayan ng kanyang karelasyon pero hindi siya inintertain ng doktor. Sa ospital, halos wala ng buhay ang lalaki pero malakas ang paniniwala ng mga doktor na gagaling siya. Samantala, patuloy na kinulit ni Mrs. Geller ang doktor, sinundan niya ito hanggang sa bahay nito. Sa ikalawang pagkakataon ay hindi na siya pinaalis ng doktor.

Ipinagtapat niya sa doktor ang kanyang takot, ang kanyang pangarap na magkaroon ng anak. Ni hindi natinag ang matanda. Ni hindi nito sinabi ang tunay na kalagayan ng pasyente gayong lantaran ang bigat ng pakiramdam ni Mrs. Geller. Sinabi niya rito na buntis siya at balak niyang ipalaglag ang bata.

"Huwag mong gagawin yan. Mawawalan ka ng asawa."

Gumaling ang lalaki.

Ikatlong utos: Araw ng pangilin.

Noche buena. Magkasama dapat ang buong pamilya upang ipagdiwang ang pasko. Dapat. Sa di inaasahang pagkakataon, dumating ang kerida ng lalaki sa bahay niya, nawawala raw ang asawa nito at kailangan niyang hanapin. Nagpaunlak ang lalaki at nagpaalam sa tunay na asawa na ire-report niya sa pulisya ang pagkawala ng kanilang taxi. Hindi naniwala ang asawa pero wala siyang nagawa upang pigilan ito.

Sakay sa kanyang taxi, nilibot nila ang buong lungsod ng Warsaw upang hanapin ang nawawalang kasintahan ng babae, ayon dito ay bigla na lamang nawala. Nagpunta sila sa mga hospital at pinagtatrabahunan ng lalaki, sa morgue at muntik na rin sa impiyerno dahil sa bilis ng pagpapatakbo ng sasakyan na ikinatuwa ng babae.

Sa isang morgue ay may nakita ang mga doktor na Mr. something na katugma sa depinisyon ng babae. Nang alisin nila ang puting tela bangkay, tumambad ang duguang mukha ng lalaki.

"Siya ba yan?" Tanong ng lalaki.

"Sana. Siya na yan." Muli silang naglibot upang hanapin ang pakay pero nabigo sila.

Ang araw ng pangilin kung saan dapat nasa bahay ang bawat miyembro ng pamilya ay hindi nabigyan ng karampatang halaga bagkus naging gabi ng aksyon at pakikipagpalaran.

Ikaapat na utos: Mahalin mo ang iyong mga magulang.

Relasyong-ama-sa-anak-na-babae ang tema ng ikaapat na serye. Nasubukan ang matatag nilang pagsasamahan nang nadiskubre ng anak ang sulat na iniwan ng ina niya bago ito namatay. Nagkaroon ng pagkakataon ang anak na masiyasat ang nilalaman ng sulat nang magbakasyon ang ama sa malayong lugar. Sa kanyang pag-iisa ay binuksan niya ang sulat. Pero nang sa aktong bubuksan na niya ito ay bigla siyang nag-alinlangan at ipinasyang huwag basahin ang sulat. Ang dating masayahing bata ay nabagabag at nawalan ng amor sa pag-arte.

Sa pagbabalik ng ama, binati niya ito ng sumbat at inilahad ang nilalaman ng sulat. Ginantihan siya nito ng sampal. Katulad ng tipikal na bata, nagrebelde ang anak at nagdesisyong magtanan pero hindi rin niya ginawa. Muli siyang bumalik sa piling ng ama at sinubok ang pagkalalaki nito. Matitinding sekreto ang lumbas pero sa bawat rebelasyon ay handa ang ama sa pinakamainam na eksplinasyon.

Sa huli'y sabay nilang sinunog ang sulat na ayon sa anak ay hindi niya nabasa. At muling nanumbalik ang dati nilang pagsasamahan.

Disclaimer: Everyone is entitled to his own impression. I have a right to do this.

Si Paolo. Una kong nakasalumuha. Nerd ang tingin ko sa kanya. Yung tipo ng estudyante na naglalagi sa library at ayaw paistorbo. Na mas nanaiinisin niyang makaulayaw ang kape kaysa makipag-usap. 'Kalaban' ko sa exam. Objective ang tingin sa mga taga-UP. Assholes & bastards daw. Di mo aakalaing me dalawang anak at me kalive-in. Nangangarap na maging samurai. Mahilig sa babae lalo na sa puwet, rationale: wala daw kasi siya nun. Wala siyang puwet. Ultra-mega-super homophobic.

Si Delfin. Hubad na tiyan. Kurba sa beywang, pelukang suwabe. Tsubibo. Aries. Tech. 

Ate Nelda. "I graduated from AMA College -- University." Clown. Naghahanap ng boyfriend. Iniwan ng boyfriend. Masayang kasama. Nakakaaliw na kaututang dila. Dating nagtatrabaho sa paggawaan ng chichirya.

Tinee. Taga Miriam College. Late lagi. Magaling sa notereading. Mahilig mang-alaska. Buhok na parang pubic hair (ayon sa taguri ni Christian). Wala na siya. Ayaw na niyang mag-scope. Siguro na-badtrip siya sa boses ng mga Kano.

Mike. Mataray, este suplado. Taga-Uste. Seryoso.

Ryan. Halaklak. Bungisngis. Tawa. Hahaha. Mahilig kumain. Mahilig sa pagkain. Mahilig humingi. Hahaha. Palaging humihingi. Masyadong relihiyoso. Narcissistic. Hahaha. Vain daw. Hahaha.

Christian. Alamat ng kadiliman. May lihim na kuwento kung paano siya naging siya ngayon. Yosi boy. Minsan nang nakulong sa isang espasyo dito sa Citibank. Organizer ng Mano Po the Nth. Accounting graduate.

Bell. Minsan ng napagkamalang me sariling mundo dahil sa kakaiba niyang sensibilidad sa pagpapatawa. Dating data analyst sa Accenture. Nagtapos sa UP Baguio. Mabagal magsalita.

Kuya Ramon. Sampung taong nasa seminaryo. Adviser ng mga sawimpalad. Linyang pamatay - "Sure basta ikaw." Mahilig tumulong. Good Samaritan.

Ate Jinx. Masayahin. Yung mga seksing damit daw niya eh hiniram lang niya sa kanyang anak. Nagbabalak na mag-migrate sa Canada. Nahihirapan daw siya sa kanyang asawa kasi malaki daw.  Magugulatin. Kaya hindi na nakakapagtaka kung bigla na lamang siyang magsisisigaw ng "Putang-ina" o "Puke mo." 

Micholle. Nababanas kapag me tumatawag na Nicole sa kanya. Nahulog sa silya dahil sa pagpupunyagi na manalo ang grupo niya sa laro. Mahilig sa marshmallows. Kantatero sabi ni Paolo.

Claire. Laging nagsosolo. Laging bumibisita sa blog niya. Top 2 finisher sa training. Grad ng Journalism sa UP Diliman.

Stacy. Alam na alam ang sagot sa tanong na: "Ano ang pangalan ng manikang iniregalo ni Kuya Pip kay ate Guy."

Michelle. Mahilig sa swordfighting. Mahilig sa libro. Atenista. 

Neng. Nenelie ang tunay na pangalan. Taga UP Manila. Di pa raw siya grad sabi niya.

Phoebe. Malupit. No. 1 sa training. Tatahi-tahimik pero matinik. Mahilig ding mang-alaska. Maagang dumating sa office. Dito na yata siya natutulog.

Kuya Mark. Dating travelling teller sa Security Bank. Peligrosong hanap-buhay daw kaya siya umalis. Palaging nangunguna pag lunch break. Mahilig kay Burke.

Joy. Hyper minsan. Hyper madalas.

Candy. Bestprend siguro ni Joy. Palagi kasi silang magkasama.  

Shawie. Idol si Sharon Cuneta. Alam kung ano ang first movie ever ng megastar.

Lalie. Malumanay magsalita. Kaboses si Ms Badette.

Adeline. Masyadong tahimik.

April. Minsan nang nakipag-argumento sa Y-Speak. Wala na siya. Umalis na siya.

RJ. Tuwang-tuwa nang tinawagan siya ng GMA, dahil sa wakas ay napansin ang application niya. Nagtatrabaho na siya ngayon dun.

Janet. 100 percent attendance. Tahimik din. Masama raw sa buhok ang araw-araw na pagsa-shampoo. Graduate ng MassComm sa EAC.

Anna. Malumi. Dalagang Pilipina.

Sir Arnold. Taga-Rizal (park). Masyadong masayahing bata. Masyado ring konserbatibo.

Gusto kong hilahin ang oras. Sabik na akong makita ang mga kasama ko, mga kaakibat sa sining na may katulad na paniniwala kagaya ng sa akin na: "Masarap namnamin ang sining."

Mga Pusang Gala. Mamaya na. Sa Glorietta 1.

Pano kaya kung sabihin ni Boy Abunda sa komersyal niya para sa Homeboy na, "Tara kaibigan, usap tayo ng usapang tae?" may manonood kaya?

Malamang marami. Sapagkat interesante ang ganitong paksa, hindi kaya? Hindi lang para sa may mga fetish sa dumi kundi pati na rin yung mga nilalang na may mga pansariling katanungan sa existence ng tae.

Klase ng tae. Me malambot. Me matigas. Me kulay dilaw, me kulay brown at itim. At isteryotipikal yung taeng kawangis ng cake o yung parang bulkan, 'yung mukhang ensaymada. Meron ding parang hotdog.  

Gross, sasabihin mo. Gross, kahit sarili mong tae pinandidirihan mo. Pag naamoy mo pa nga lang, kahit di mo pa nakikita magtatakip ka na ng ilong pero di ka mag-aalburuto kung bakit kelangan mo pang tumae kahit araw-araw o apat na beses sa isang linggo mo 'to ginagawa.

Aminin mo, you look forward to shit. Admit it! Ipokrito ka kung tatanggi ka.

Hindi ba't wala ng sasarap pa sa pakiramdam na uupo ka sa trono at maglalabas ng dumi habang nagmumuni-muni ka sa iba't-ibang bagay? At kapag lumabas na ang una mong anak, mapapakapit ka sa kung saan man at mapapa-"aahh shit". Shit talaga. Kay laking ginhawa.  

Yung utak, minsan parang bituka din. Kay sarap maglabas ng mga ideya na kinikimkim sa loob. Di puwedeng hayaang manatili lang, malalason ka. Kung sariwa ang ideya at normal, maganda ang labas at kapag naimpok sa loob ng medyo matagal-tagal na panahon, mabaho, mahirap ding ilabas.

Ayos lang kung tae ang reaksyon mo sa artikulong tae na 'to.